Άνθρωποι σε αναμονή !

       ΣΥΝΤΑΞΙΔΙΩΤΕΣ.jpgΘα τους  δεις  στους σταθμούς "Αφίξεις-Αναχωρήσεις"

σε προβλήτες λιμανιών, σε transit αίθουσες,  ξένους  με  ένα κοινό  προορισμό ,το ταξίδι !

Να φύγουν, να ταξιδέψουν, να  πετάξουν,ν' αφήσουν πίσω τους   της Γης  την  κόχη  -μαγνήτη  που  στέρεα τους κρατά .  Όπως οι κάβοι  τα δεμένα καράβια στα λιμάνια. Αεροπλάνα καθηλωμένα σε διάδρομο προσγείωσης.Τρένα με σβησμένες μηχανές σε μεθοριακούς σταθμούς..΄Έτοιμοι να σαλπάρουν, να πετάξουν στον γνωστό  τους άγνωστο  ιδεατό χώρο του διαφορετικού,σε μιαν  αέναη αναζήτηση του άλλου  τους μισού.

Η μαγεία του ταξιδιού,η βασανιστική ηδονή της αναμονής,η έξαψη της πρώτης φοράς,η γενναιόδωρη υπόσχεση της  πίστης μέσα
σ' ένα " Πάντα"  , η αίσθηση της μοναδικότητας του βιώματος, στήνουν έναν ασύλληπτο χορό, στο χώρο της υπέρβασης που δεν εμπίπτει  σε μεγέθη, διαστάσεις,μέτρα ή σταθμά.

Κι όταν  ξημερώσει μιαν  Αυγή που θ' αδειάσει  την νύχτα τους  απ' όλα αυτά, επιστρέφουν χωρίς αποσκευές στην "κόχη " που  τους  περιμένει σε μιαν άκρη της  Γης. 

Τούτο το  άδειασμα είναι και το κόστος του ταξιδιού ,εξατομικευμένο  για τον κάθε  ταξιδιώτη  , πληρωτέο   στον γυρισμό.......
Η  διαδρομή  επιλογή δική σας.!!!!!
Καλό ταξιδι !!!!!!


Καλοκαιρινή μπόρα

Στη Λυγερή του ¨Ερωτα και της Αγάπης
Στη Λυγερή του Πηγαιμού και της Ψυχής
Στη Λυγερή της Πληρότητας

Η άχνα της βροχής μου ξεπλένει τη θλίψη ...

Νιώθω μια χαρά

523204-3-summer-rain KALOKAIRNH BROXH.jpg

που σ' αγαπώ,

 που θέλω να την μοιραστώ μόνο μαζί σου.

Μα εσύ λείπεις ...

Έφυγες για τ' άστρα ή την σκιά.

Ακούω μουσική, την δική σου μουσική. Πλανιέμαι μέσα της

σαν βάρκα σε άγνωστη θάλασσα.

Τετριμμένες εικόνες;Χιλιοειπωμένες λέξεις; Δεν με νοιάζει. Δεν γράφω για να πω τίποτα καινούριο.

Μου αρέσουν οι μουσικές σου. Όχι μόνο γιατί είναι δικές σου, αλλά γιατί είναι πράγματι ωραίες. 

Από τότε που λείπεις, δεν τρώω, δεν κοιμάμαι. Μόνο ακούω μουσική, διαβάζω, γράφω άχρηστες σκέψεις

κι ύστερα βάζω το καλό μου χαμόγελο και διεκπεραιώνω  τη μέρα

Μόνο μέσα στη μουσική ζωντανεύω.

Α! και στις λέξεις.

Στη μνήμη.

Α! και στα χρώματα.

«κόκκινο σε τρεις αποχρώσεις»

Κόκκινο που κρατάει το άρωμά σου. Το κόκκινο της αφής.

Το βρήκα! Αυτό είσαι για μένα: το κόκκινο της αφής.

Ο ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΦΗΣ.jpg

Θα σε ξεχώριζα με κλειστά μάτια μέσα στο πλήθος

αλλά δεν είσαι εκεί. 

Δεν είσαι του πλήθους.

Θα σ' αισθανόμουν ακόμη κι όταν θα δεν θα είχα αισθήσεις.

Δεν γίνεται;

Τι μου λες;

Γίνεται.

Όπως γίνεται στα παραμύθια.

Δεν τα πιστεύει κανείς τα παραμύθια. Οι άνθρωποι νομίζουν πως τα έφτιαξαν οι μεγάλοι για τα παιδιά. Λάθος.

Τα παραμύθια τα έφτιαξαν τα παιδιά για τους μεγάλους.

Να εκείνη: Η Χιονάτη. Ένα φιλί ήταν αρκετό για να ξυπνήσει.

Κι η άλλη, η Σταχτοπούτα. Μεταμορφώθηκε για χάρη του.

Ακόμη κι ο Μικρός Πρίγκιπας ή η Μικρή Γοργόνα ...

Ως τον θάνατο ... ως τον θάνατο έφτασαν.

Κρύβομαι στα παραμύθια.

Όταν πονάω.

Κι όταν χαίρομαι.

Κι όταν λυπάμαι.

Κι όταν μου λείπεις.

Παραμυθένιο κόκκινο της αφής.

Μνήμη της όσφρησης.

Φωτιά της γεύσης.

Βάθος της ακοής. 

Έλα μου ...

Η όραση απωλέσθηκε.

Ελένη Λ.


Στα δάκτυλα του ενος χεριού

Στα δάκτυλα του ενός χεριου.jpg


Όταν  η ψυχή μιλάει  και καρφώνει


μέσα από ένα βλέμμα


όταν το παιχνίδι της διεκδίκησης παίζεται


στα δάχτυλα του ενός  χεριού


τότε τα λόγια είναι περιττά  ακόμη και γραμμένα ....


ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

LIGERI η γυναίκα της ζωής μου.jpg 


Καλοκαιριάτικη βροχή

ΚΆΤΩ ΑΠ' ΤΟΝ ΗΛΙΟ Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΒΡΟΧΗ.jpg


Δεν έχω λόγο πια να γράφω

παρά μόνο για να θυμηθώ

το χρώμα

που έβαζες στις νύχτες μου

 

Δεν έχω λόγο πια να γράφω

παρά μόνο για  να ψηλαφώ

το άγγιγμα  που  έμεινε

στο  σώμα

και τα σημάδια στη καρδιά

που αιμορραγεί ακόμα

 

Δεν έχω λόγο πια να γράφω

παρά μονάχα    να μετρώ

τα βήματα   ονείραττα

που οδηγούν σε σένα .

 

Περίμενε με εκεί

Θάρθω  "  καλοκαιριάτικη  βροχή "

να συνεχίσουμε τον  δρόμο

Χέρι-  χέρι
για  πάντα ΜΑΖΙ

 


Να ξεδιψάνε οι θνητοί

17928-4am116 ΠΗΓΗ ΖΩΗ.jpg


Κοίτα να δείς που δεν τελειώνει΄!

 τελευταία γουλιά

λες κάθε φορά

και δεν αδειάζει το θείο δισκοπότηρο

της Αγάπης.


Κοίτα να δεις  στο ηλιοβασίλεμα

ο ήλιος  φέγγει  στ' αλανιάρικο φεγγάρι

 να βλέπει ο έρωτας  να γράφει

τ' ανορθόγραφα τα λόγια

μεθυσμένων εραστών

με την ίδια  πάντα  επωδό

« ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ»


Άκου να  δεις 

Πως ξεγελά  το σύμπαν  η Ζωή.

Ξαναγεννιέται  κάθε μέρα

απ' την αρχή,

αέναη, ερωτική, τυραννική, ελκυστική

πικρή-γλυκιά παραλλαγή

ενός μύθου χωρίς τέλος και Αρχή.

Κι ' έτσι  ο έρωτας Σύμπαντος-Ζωής
ατέρμων, διαρκής

αιώνια  αστείρευτη  πηγή 

να ξεδιψάνε οι θνητοί.

                                                                                                 



Νερό στο κρασί μου

SIOUDMAK_anatomie_des_sens ενα ποτηρι κρασι.jpg

Να που μου κάθισε η στιγμή

να βάλω νερό στο κρασί μου.

Μήπως πάλιοσε ;

είναι δυνατό και σκέτο να το πίνω

δεν βαστώ;

η μήπως δεν αντέχω να με πίνει αυτό ;

Ότι κι αν φταίει έτσι κιαλλιώς κανέναν δεν πειράζει

μόνο εμένα με τρομάζει να μεθώ ,

γιατί παραμιλώ...

Γι' αυτό τούβαλα νερό κι  εγώ

που video δεν ήθελα να δώ

ένα όμορφο τραγούδι ν' ακούσουμε παρέα

κι ας μείνουνε βουβά κρυμμένα πάρα πέρα

Της Ψυχής τα Λόγια τα παραπονεμένα.


ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΠΑΣΧΑΛΙΑ

ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΗ ΑΝΟΙΞΗ


Δεν πρόλαβε η Μαγεία να χαθεί

  sky-1 ΟΝΕΙΡΑ.jpg

Δεν πρόλαβε η μαγεία να χαθεί.

Σκληροί  της αλήθειας  προβολείς

 πάνω της  αδειάσαν.

Πανικόβλητη ετράπη σε φυγή.

Ξεσκίστηκε  η  φαντασία  που φορούσε

κι απέμεινε  γυμνή

ντράπηκε, πάγωσε, πήρε τους δρόμους

μοναχή

σε μιαν ακρούλα  της μνήμης  να κρυφτεί ...

Κι, ερήμωσε ο παράδεισος καρδιά μου.

τα χερουβείμ δραπέτευσαν στη Γη

να ψάξουν να  την βρουν  εκεί

απ' 'οπου εκδιώχτηκε άδικα κι αναίτια

σαν άστραψε το φώς το τεχνητό

όταν  ανθρώπινο σπαθί βγήκε απ' το θηκάρι,

ό,τι άνθρωπος σ΄ άνθρωπο έδωσε

πίσω να το πάρει.

Μαγεία 

παράδεισο δεν έχω να σου τάξω

μα στην δική μου την ψυχή

βαθιά θα σε φυλάξω.

 


Βάρκα

 

ΕΤΣΙ ΠΟΥ ΤΗΝ ΖΩΗ ΜΟΥ ΡΗΜΑΞΑ.jpg

Πέλαγος    διαδρομή.

Το μίλημα τ΄ ανέμου αλλιώτικο εκεί

σε προκαλεί 

ν΄αναμετρηθείς μαζί  του

να του μοιάσεις

ολόκληρους ,όχι μισούς, καιρούς

στους ουρανούς να γράψεις

 

Εσύ  βαρκούλα  μικρή και φοβισμένη

 μ΄  αλμύρα, μισεμό   κι΄όρκο  ζωής

δεμένη  

σε μια ξέρα ριγμένη  επιμένεις

χρώματα  να ζωντανεύεις

κάθε που ο ήλιος  κρυφά-ερωτικά

στο  γέρικο σκαρί σου  γέρνει.


Δώσε μου τη μάσκα που φοράς

«Οι άνθρωποι είναι λιγότερο ο εαυτός τους όταν μιλούν αυτοπροσώπως.

Δώστε τους μια μάσκα και θα πουν την αλήθεια»:

                                                                         Όσκαρ Ουάιλντ. πισω απο τη μασκα.gif


 ΜΑΣΚΕΣ.jpgΜη με ρωτάς  όταν  γελάω η  κλαίω

αν  πονάω.

Όταν κρυώνω  αν θέλω να  ντυθώ

ή , γυμνή   μέσα στο χιόνι

 να   κρυφτώ.

Μη μου ζητάς  να ορκιστώ

τον  Έρωτα Θεό  αν προσκυνάω

ή αν  Εσένα αγαπάω

 Ποια καλντερίμια τις νύχτες

ο νους μου περπατάει.

Πόσα απ' τα ΟΧΙ   του  ,

ΝΑΙ  τα  μολογάει.

Μη μου μετράς τα λόγια

αν  μου βγαίνουνε  σωστά.

Το έλλειμμα είναι  στ' άστρα

που ξεμείναν λιγοστά.

Δώσε μου τη μάσκα που φοράς

να την φορέσω

κι ό,τι θέλεις τότε  να σου πω

θα το μπορέσω.


Όταν  ο Ποιητής εμπνέεται  από ένα αδόκιμο έμμετρο .


"Πάρε τη μάσκα που φορώ

και πάμε γι άλλους τόπους

εκεί που τ΄ άστρα ξενυχτούν

μ΄ ανθάκια κι άγιους πόθους.

Τάκης Τσαντήλας