Ανάστησε Την !!!


381147-winter_2 ΔΕΝΤΡΟ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟ 2.jpgΆνοιξε το παραθύρι  μες   στο καταχείμωνο

να μπει   η Άνοιξη  νύφη  λευκοντυμένη  που δεν πρόλαβε να πάει στην εκκλησιά .......

Βάλε  στην ποδιά της  χρώματα  παρακρατημένα  απ'   όταν συναντιόσασταν σε εποχές αλλοτινές που τρέχατε τρελές η μια πίσω απ' την άλλη

να παραβγείτε την Ζωή πού πάσχιζε  να σας προλάβει  από τα δίχτυα  του Μαγιού..τ' Απρίλη την φρεσκάδα , την φλόγα του καλοκαιριού 

και κείνη την Φθινοπωριάτικη  χιλιόχρωμη  λιακάδα 
π'  αδειάζατε στα σωθηκά σας
ακόρεστες και διψασμένες κι ανάστησε  Την !!!!


Δεν μπορεί  τάχεις  καταχωνιασμένα όλα τα χρώματα.
.
Ανέσυρε τα , μη τσιγκουνεύεσαι  την μνήμη !!!

Τι να την κάνεις τόση άλλωστε ,σε τυραννά, σου περισσεύει....

Απ΄την παλέτα τ' ουρανού  με  το ροζ της Αυγής που έπαιρνες κάθε πρωί
μέσα από ένα γλυκό φιλί,

δώσε  λάμψη  τώρα στο χλωμό της πρόσωπο.

Απ'το ροδί του δειλινού  που μέθαγε  η ματιά  σου ζευγαρωμένη να κοιτά 
  με τα χέρια  σε   αγκαλιά,

φτιάξε  κορδέλα  και τύλιξέ της   τα  μαλλιά.

 

Από το μπλέ της θάλασσας και τ' ασημί  των αστεριών  που  σπάταλα συνάλλαζες 

με το κόκκινο του φεγγαριού και το χρυσό του ήλιου ,

(που  νάξερες  τότε, πόσο ακριβή ήταν η ευτυχία 

και συ την ξόδευες στον χρόνο και δεν έκανες τίποτα

να τον σταματήσεις τον  κουρσάρο )

φτιάξε  τώρα  ένα σάλι στοργικά στους ώμους της αδικο-λευκοντυμένης Άνοιξης  να ρίξεις

Και που ξέρεις  ; μ' ένα σου χαμόγελο  ισως  την αναστήσεις !!!!



Αρχή και Τέλος ένα !

379554288_be5d323f97_b ΠΡΙΝ ΣΒΗΣΕΙ Η ΑΝΑΤΟΛΗ.jpg

Δεν λέει ..  δεν μιλάει

δεν τραγουδάει

Τα παλιά  σου  γράμματα  μόνο

διαβάζει

Δικά σου μυστικά

στη σιωπή  της   κρύβει

εκεί  μέσα  θα τα  βρεις

αν ποτέ  σου  θυμηθείς ...

 

Τα  παραμύθια σου  μετράει  ένα-ένα

και  δεν λείπει  κανένα !

Μόνον Εσύ.

Το  πιο παράξενο

τ'  αδιάβαστο  ακόμη  παραμύθι

της  ζωής  της


Με  αρχή   Ανατολή κι ένα τέλος  άφαντο

σε  χλωμές    αδιάβαστες   σελίδες.

Για  ΠΑΝΤΑ     κρυμμένα

Αρχή  και  Τέλος   " ΕΝΑ"


Μύνημα χωρίς χρέωση ....


Στίχοι: Τάκης Μουσαφίρης

Μουσική: Τάκης Μουσαφίρης

Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

 

 

Μπορεί να πέφτουνε τα φύλλα μου στο χώμα

μπορεί να έφτασε η ψυχή μου μες στο στόμα

όμως εγώ δεν έχω πει αντίο ακόμα

άκου, ακόμα ζω

 

Μπορεί να κάνει παγωνιά να νιώθω κρύο

να 'ναι για μένα στο λιμάνι αυτό το πλοίο

όμως δεν έχω πει ακόμα το αντίο

άκου, ακόμα ζω

 

Είμαι φωτιά κεραυνός και αστραπή

η καταιγίδα που φέρνει βροχή

είμαι ένας ήχος που ζει στη σιωπή

άκου, έχω φωνή

 

Μπορεί να έφυγες κι εσύ απ' τη ζωή μου

και να μου πήρες την ανάσα απ' την πνοή μου

όμως εγώ σε νιώθω ακόμα στην αφή μου

άκου ακόμα ζω

 

Μπορεί η νύχτα να 'ναι απ'έξω απ'την καρδιά μου

να με γυρεύει, να φωνάζει το όνομά μου

όμως εγώ θα τα τελειώσω τα όνειρά μου

άκου, ακόμα ζω

 

Είμαι φωτιά κεραυνός και αστραπή

η καταιγίδα που φέρνει βροχή

είμαι ένας ήχος που ζει στη σιωπή

άκου, έχω φωνή


Βιτσιόζα....

alt


 Του  γράφει  στο πόδι.


Έτσι κι αλλιώς δεν φτάνει άλλη μια ζωή για να καθίσει  να του  γράψει  πως νοιώθει  να  κοιμάται

και να  ξυπνά χωρίς Εκείνον.

 Πως  είναι να μην ακούει το κλειδί  στην κλειδαριά .

Πως  ισορροπεί  αιωρούμενη  στο κενό της κάθε μέρας   φορτωμένη  με την απουσία  Του .

 Πως είναι να ζει  μιαν  ξένη   ζωή που δεν επέλεξε.

Πως είναι να μην ακούει  «το όνομά  της » όταν το θυμούνται  και οι τοίχοι ακόμη

απ΄τις πολλές φορές που που  τ' άκουγαν απ τα χείλη  Του


Πώς  αντέχει  δέσμια   μιας  «ελευθερίας»  γέννημα  της Απουσία  Του.

Πως είναι να αρνείται  πεισματικά «καλές στιγμές» απλά γιατί δεν τις μοιράζεται μαζί  Του και το βάρος  τους  είναι ασήκωτο..

 


Δεν θα της  εξηγούσε  άλλωστε.

Το πολύ-πολύ να χαμογελούσε ελαφρά και να  της  επαναλάμβανε  εκείνο το ...

 


«εσύ παιδί μου είσαι βιτσιόζα ,δεν διορθώνεσαι με τίποτα»

 

Να όμως που  πέρασε  τόσος καιρός  και  δεν βρίσκεται κανείς να   εξηγήσει πως είναι δυνατόν να ζει χωρίς
το  « βίτσιο της» κι όμως  δεν έχει διορθωθεί.

Του γράφει στον αέρα ... και  τον ρωτάει   έτσι απλά.


«Πως είναι δυνατόν να  έχεις φύγει  ΕΣΥ και  γω  να  είμαι   ακόμη  ΕΔΩ ;

Έλα να  μου το πεις .

Κι αν έχασες  τον δρόμο--πάει τόσος καιρός που λείπεις-- στείλε  ένα σημάδι ότι  με ακούς.

Μα είναι δυνατόν ούτε κι ' αυτό ;


Πυρροσβέστης Χιονιάς...

 foto astrojoggi

alt

Ξένε  Μη  γράφεις σ' αγαπώ/  στο χιόνι

φωτιά   γίνεται  /  το  λιώνει.

Έρωτα περαστικέ

μην κάνεις  περίπατο

πάνω  στο  χιόνι

κόκκινο  βάφεις το  λευκό

και η  ψυχή  θυμώνει

 

Ταξιδευτή - πραματευτή  / ονείρων

το  πατάς το  χιόνι

το  παγώνεις

ο  πάγος  στάζει  στη καρδιά 

 και  την πληγώνει

 

Νύχτα  κρύψε   την  αστροφεγγιά

να μη  με  δει να μη   με  βρει

να μη  με  αναγνωρίσει 

 την  καρδιά   να μη    διαβάσει ο χιονιάς

και λιώσει

Τον χρειάζεται
  την προστατεύει  απ' τη φωτιά!!!!

alt

Υπάρχουν βέβαια κι αυτοί που δεν φοβούνται την φωτιά
και περπατούν αγέρωχοι πάνω στο χιόνι
  !!!!


"Τον Θεό των μικρών θαυμάτων "

alt

Όλες του κόσμου  τις  χαρές   δικές  μας,

δεν τολμώ να  ευχηθώ..

"Τον Θεό των μικρών  θαυμάτων "

μοναχά παρακαλώ ,

να μη  μας   λείψει απ' την καθημερινότητά μας ...;


Σας ευχαριστώ  για την ανθρώπινη ανάσα  σας που  αγγίζει     « Της Ψυχής τα λόγια τα γραμμένα.»


ανακωχή

altΜια  συμμαχία που  δεν έσπασε ποτέ 

  είναι αυτή που  με  του  νου  μου

  έχω συνάψει. 

Αυστηρός , καθαρός 

νερά  δε  μούχει  κάνει   

αξιόπιστος, διορατικός  

ευθύς στις  εντολές του

μετρημένος, προστατευτικός ,

έμπειροι  οικοδόμοι  και  οι  δύο  

  εμπιστοσύνης   σχέση    χτίσαμε.

 

Μ' εκείνη που   καλά  δεν τα  πηγαίνω

  είναι η  καρδιά  μου.

    Μια  ζωή     του κεφαλιού  της  κάνει .
Εκμεταλλεύεται
την  αδυναμία που  της  έχω

  την  προτεραιότητα που της δίνω.

 

Βρε  καρδούλα  μου  της λέω,

 με το καλό 

γιατί    αγριάδα  δεν σηκώνει

   φρόνιμα κάθισε

μη πετάς  θα  πέσεις ,  θα  τσακιστείς .

 μη  μεθάς  ,παραπατάς  θα   λαβωθείς.

 

   Σε βαθιά νερά βουτιές  μη  κάνεις

 θα μου  χαθεις

  χωρίς  εσένα  τι  θα  γίνω?

Μην  ανεβαίνεις   αψηλά 

θα  μου χαθείς στα ύψη

θα σε κρατήσουν  οι  αετοί

 και δεν  θα  βρεις το  δρόμο να  γυρίσεις.

 

Μη   πιάνεις νότες  υψηλές ,

φάλτσα θε να    τις βγάλεις

 νανούριζε με , με  τραγούδι τροβαδούρου 

 πούχεις  μάθει.

Ξύπνια μην  ονειρεύεσα,

αν θες  ξεκούραση να βρείς 

φρονίμεψε  καρδιά μου.

 

Λίγες στιγμές ανακωχής 

 σωπαίνω  εγώ ,σωπαίνει  αυτή 

 και  μόλις  της  γνέψει  η ανατολή 

 εμένα με  ξεχνάει

  


Ευχαριστώ

altΟι σελίδες Στης Ψυχής τα Λόγια δημιουργήθηκαν για να διατηρήσουν ζωντανά (όσο υπάρχει διαδίκτυο...) τα διακριτά ίχνη κάποιων που θα μείνουν για να θυμίζουν ότι από δω κάποτε πέρασαν "άνθρωποι" που κάτι είχαν να μοιραστούν μεταξύ τους.Κι αυτό το "κατά τι πιότερο" αξίζει τον κόπο να μην το αποβάλλουμε από την μνήμη μας .
Δεν ξέρω κάτω από ποιες συνθήκες αυτή  η επιλογή  με την ιδιαίτερα συχνή
  επισκεψημότητα
  εξαφανίστηκε  από την λίστα των περιεχομένων  των  "Σελίδων"
Γι αυτό την ...αναβιώνω για να της δώσω πίσω την χαμένη θέση της Στης Ψυχής τα Λόγια τα Γραμμένα 
`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Δειγματοληπτικοί στίχοι από έναν  περιπατητή του διαδικτύου με ιδιαίτερη έφεση και απίστευτη ευκολία γραφής  στον έντεχνο λόγο.
Ένας "περαστικός" από Της Ψυχής τα Λόγια" που τους άφησε  φεύγοντας έντονο
το " ανθρώπινο" στίγμα του.


Για τη ζεστή εκείνη αγκαλιά

στου Νοέμβρη το παγερό απόβραδο.

Για το απρόσμενο, όμορφο ταξίδι
που γύρισε τα χρόνια πίσω ολοταχώς.

Για το αχνό, θλιμμένο δάκρυσμα
που κύλησε με το χρώμα της βλεφαρίδας.
Για κείνα τα νοτισμένα αμήχανα χαμόγελα
και τις πολλές βαθιές ανάσες στα στήθη μου.

Για το ατελείωτο ξεδίπλωμα της θύμησης
και τα αδέξια φιλιά, που έσταζαν πόθο.

Για το αχαλίνωτο διεισδυτικό βλέμμα σου
και το στέναγμα που διέκοπτε τα λόγια.
Για το μεθυστικό της μιλιάς σου άρωμα
και τη μελένια γεύση απ΄τ ακροδαχτυλά σου.

Για όλα αυτά και τόσα άλλα σ΄ευχαριστώ...
Για τις ξάγρυπνες νύχτες που ακολούθησαν...


Υ.Γ : Ακόμα και τώρα απίστευτο μου φαίνεται,
το πως χώρεσαν τόσες στιγμές σ΄ένα μονάχα απόβραδο !!!

"θορυβώδης σιωπή "

alt
Κάθε  απόβραδο    ένας διακριτικός αγέρας  όπως ο  κτύπος  της καρδιάς

ανοίγει ελαφρά μια γρίλια  να  περάσει  «μέσα»  ένα   «βλέμμα»

Αγγίζει ελαφρά  εκεί όπου άλλοτε  εύρισκε  πηγή έμπνευσης   να ξεδιψάσει

Βλέπει  βιαστικά το τρένο να περνά  και να μην σταματά
για κείνο  το ταξίδι  στο  χρόνο που κράτησε  όσο  μια  ξάγρυπνη  νύχτα 

Υγραίνει η ματιά  σαν ακουμπά  τα νοτισμένα  φύλλα του Νοέμβρη
σε μιαν άκρη  με  σταλακτίτες   σκόρπιες   συλλαβές  - θα-  Σ'α-γα-πω-  πα-ντα
και φεύγει  βιαστικά ......

Το παραθύρι  δεν  το κατεδάφισε   ο  χρόνος
 
Η μελωδία της ανάμνησης   νανουρίζει κάθε νύχτα την ψυχή
που  κουρνιάζει σε μιαν άκρη πίσω απ' την γρίλια
και ξυπνά κάθε φορά  που  τ' αγέρι  της  αφήνει   "θορυβώδη σιωπή"
μέσα  από  ένα  "βλέμμα."


Όνειρο ήταν

ονειρο.jpg

Χθες  βράδυ η  θύμηση

σε άφησε

  στον ώμο μου  να γύρεις

 την σάρκα μου η  ανάσα  σου

  ψηλάφισε.

σε  φίλεψα ένα  δάκρυ μου

  και Συ  μ 'αυτό  μου  δρόσισες

  τα  χείλη

 

Κύμα  το  αίμα  της  καρδιάς

μας βούλιαξε

σε αισθήσεων πελάγη

και μάτωσε  η  θάλασσα.

 

 Αντί  για  αστέρια η  νύχτα

  έστειλε τα μάγια  της.

Χλόμιασε το φεγγάρι

από την   φλόγα  του έρωτα

που  στη θάλασσα  δεν  σβήνει

.

Το  ξημέρωμα

σωσίβιο  έστειλε  η  Αυγή

 

εσένα να  γλιτώσει

 

Εμένα  το  κύμα έβγαλε  εδώ

 

στο  βράχο  τον  γυμνό

 

που  χρόνια τώρα

 

του μισεμού η  αλμύρα

 

τρώει .