Eσύ !

alt

Εσύ !    η γλυκύτερη μου αίσθηση .Δεν  αλλάζεις  με τίποτα.

Είσαι  μια από τις «σταθερές μου»


Η μαγεία σου   ζωγραφιά  στον τοίχο  της καρδιάς  μου.

Το χρώμα σου , ουρανός  μου.

Η  αύρα  σου  δροσιά  ,  πόθου παρηγορήτρα , στα  καυτά  καλοκαίρια .

Η σιωπή σου , μητρική μου γλώσσα .

Οι λέξεις σου  σταγόνες  βροχής


Δεν σε  προσκάλεσα  εγώ.


Εσύ  με διάλεξες  και με αιχμαλώτισες  μεσα σε χιλιάδες  φθινοπωρινές  στιγμές
,της ζωής μας  συλλαβές  .....


Εσύ  ! το δικό μου Φθινόπωρο ...

 


Πειρασμός

alt

 


Έγινε ο κόσμος μου μικρός

Ίσα-ίσα να χωρά το χτες  και να στεγάζει το σήμερα


Το άπειρο που  μούταξες 

το επιτάξανε  οι βάρβαροι  του χρόνου αγγελιοφόροι .

κι Εσύ δεν είσαι εδώ να τους απομακρύνεις..


Έλα μια νύχτα, να μη σε δει άλλος κανείς

Μόνον εγώ.

Σε μιαν ακρούλα  θα με βρεις

με την φλόγα της καρδιάς

στα  μάτια 

με το χαμόγελο που έγραψες

στα χείλη 

την  αγκαλιά που έφτιαξες στα μέτρα σου.


Τότε ο κόσμος μου ο μικρός

θα μας χωρέσει και τους δυο

Κι  αν  μπούμε πάλι στον  ίδιο πειρασμό   του απείρου

αποδημητικά πουλιά    θα γίνουμε  

να συνεχίσουμε εκείνο το υπέροχο ταξίδι  ΜΑΖΙ.



Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι

ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη

δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
Έγινε ο κόσμος μου μικρός..


Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Στίχοι Νίκος Γκάτσος



Συγχώρα με δακρύζω !!

alt

Που να  σε βρω ξένε  φίλε

να  σου πω,  να  σου  μιλήσω θέλω

σε ψάχνω  ανάμεσα  στο  πλήθος

δίπλα μου  περνάς  αδιάφορα και βιαστικά

όπως  εγώ

Δεν  με  κοιτάς δεν  σε κοιτώ

ανάγκη  όμως  έχω  να  σε δω  να  σε ρωτήσω.

 

Εσύ  τι  βάλσαμο βάνεις  στην  πληγή  του άλλου ?

τον  δικό  σου  τον καημό  με τι  τον  σβήνεις?

σε  σπουργίτι ,όταν  το  τζάμι σου  χτυπά τι  δίνεις?

Στην  μοιρασιά  τι  παίρνεις   τι  αφήνεις

ποιο είναι  το  κέρδος  που  κρατάς ?

 

Κοιμήθηκες  μια  νύχτα  αιχμάλωτος  πολιορκημένος

του  θυμού  και  της  οργής σου?

ξύπνησες  τ' άλλο πρωί λευτερωμένος

στην  ηρεμία  της  ψυχής   παραδομένος ?

Άκουσες ποτέ σου μουσική που  σου αφιέρωσε αηδόνι ?

προστάτεψες  φωλιά  πούχε  χτίσει  χελιδόνι?

΄

Έκανες φίλο  σου  το  χρόνο ?

Είπες ένα  γεια !  περαστικός  στου διπλανού

την  πόρτα

του  άρρωστου,  του  άγνωστου ,του  μοναχού?

 καλοσυνάτη σου ματιά  συνάντησε το  βλέμμα

του  διαφορετικού?

μικρού παιδιού αγάπησες το  κλάμα

και  την ανημποριά ?

 

Περπάτησε η ψυχή  σου σε καλντερίμι  πέτρινο  γυμνή?

σε βρήκε  το ξημέρωμα  εκεί μούσκεμα,

δάκρυα ,  βροχή?

 

Φίλε ξένε  είσαι εδώ  μες τον  καθρέφτη  του νερού

σε αναγνωρίζω, σε  συγχωρώ, σε αγαπώ

Συγχώρα  με δακρύζω.!!

````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Συγχωρέστε μου φίλοι , νέοι  και παλιοί , την ανάγκη μεταφοράς εδώ  αυτών των αδόκιμων στίχων μου  από τον ΠΗΓΑΙΜΟ http://ligery.pblogs.gr/2007/11/se-anagnwrizw-kai-dakryzw.html.

Θες η ανάγκη να έλθω-έλθουμε πιο κοντά αυτές τις ώρες της μεγάλης δοκιμασίας
θες η νοσταλγία για όσους μου λείπουν
θες η τρυφερότητα και η αγάπη για όσους «μεγαλώσαμε»
κατά πέντε χρόνια  κι ακόμη  αφουγκραζόμαστε
Της Ψυχής τα Λόγια
και  κοιταζόμαστε στα  μάτια της Ψυχής μας ...
Πες ότι θες.
  
Σιωπή αγκαλιάζει προστατευτικά   της Ψυχής τα Λόγια

Αλλά το «Σ'αγαπώ»  ξεφεύγει  από κάθε  προστατευτικό  κάλυμμα.....


Η αβάσταχτη μοναξιά του πλήθους.


alt    Mοναχικός;;;

Tην "μοναξιά" συμπάθα την
μόνο καλό σου κάνει
βρίσκει τον χρόνο ο πόνος σου
να σου τα πει   και ο καημός να γιάνει.

Την άλλη,  εκείνη την  πολύβουη
τη Μοναξιά του πλήθους
να φοβάσαι.
Έτσι σε πάρει από κοντά
έτσι σε προτιμήσει
αλίμονο σου άνθρωπε
για πάντα Ξένο θα σ' αφήσει...
στου κόσμου  την απεραντοσύνη.

Τι κι αν μιλιούνια άνθρωποι
δίπλα σου βηματίζουν
εσένα παγωμένες οι ανάσες τους σ' αγγίζουν  

Τι κι αν  μιλάνε δυνατά, γελούν ή βρίζουν
εσύ  αλλοδαπός
η μιλιά  βουλιάζει στην σιωπή σου
κανείς  τους δεν την εννοεί
ούτε την κραυγή σου  ακούει

Τι κι αν από άμβωνα μιλούν ή,
βαθιά σου υποκλίνονται  σε χαιρετούν
με αβροφροσύνης λόγους, ;;

Σου προσφέρουνε ποτό,
σου  προτείνουνε χορό
 κι σύ  λες ναι .... ψευτοχαμογελάς,
«ευχαριστώ» παπαγαλίζεις
το χέρι δίνεις
κι από την άλλη
γυρεύεις από πού να φύγεις.
 

Δεν σε χωράει  το κενό .

Αβάσταχτη η  Μοναξιά του πλήθους!


Της ψυχής η γειτονίτσα....

rain_theme_by_sielojramu1 βροχη.jpg
Eξ' αδιαιρέτου   η  Ελευθερία και  η  Σκλαβιά στη  ζωή  μας.
Κανένας  νόμος δεν μπορεί να  μας  παραχωρήσει  τη  μια  ή  να μας  προστατεύσει από  την άλλη..


« Κεκτημένα»  και  οι  δυο   της  καρδιάς μας.

Αυτή  επιλέγει . Αυτή οριοθετεί   τη γειτονιά  που θα  στήσει   το  μπαλκόνι  της  με  θέα  τον  κόσμο.

 
Από κει   ελεύθερα  πουλιά  οι  σκέψεις   πετούν  τραγουδούν, κυνηγούν  αγάπες, όνειρα κι  οράματα
.

Τρομαγμένα  κοράκια οι φόβοι μας   ζητούν  φωλιά  να   τινάξουν  απ' τις φτερούγες τους   τη  μαύρη  βροχή  που πέφτει  αδιακρίτως   ακόμη και σε  κρίνα  λευκά..


Από  αυτό  το  μπαλκόνι  της ψυχής  ξεκινά  το ταξίδι  στο  χώρο, στο  χρόνο   που  μας   αναλογεί ...


Πολλές οι  στάσεις.   Νύχτες  διαδέχονται  τις μέρες.


Ξημερώματα   τάζουν  το  φως  της Αυγής, 


Μία η αφετηρία..  Της ψυχής  η  γειτονίτσα, εκεί στα  σύνορα   μεταξύ  σκλαβιάς  κι ελευθερίας.   Σε αυτή   μας  γυρίζει  πίσω ο   χρόνος που μας   ταξίδεψε .....

 
Εκεί   σε περιμένω  καρδιά  μου  να σε τρατάρω
ένα  χαμόγελο
ένα  δάκρυ 

ένα γλυκό  φιλί.

 
Ή ,  το πικρό μου  γέλιο 

να στείλω  στην Αυγή

που με  σαρκάζει.

Δεκάρα δεν  της δίνω.

Εγώ  την μαγεία  κράτησα 

σε  μιας  αγάπης  στάλα

που  άφησε  πίσω  της  βροχή περαστική....



βαθύ....

alt Της ψυχής τα Λόγια  μένουν βουβά και η σελίδα  αφημένη στους στοχασμούς της  .

Αδικημένη ίσως και παραπονεμένη, πάντα όμως πολυαγαπημένη !
 
Είναι σαν τους έρωτες  που  μπορεί να δίνουν τη θέση τους σε  άλλες επιτακτικές ανάγκες  στην Ζωή μας ,αλλά  ζουν για ΠΑΝΤΑ  βαθιά μες την ψυχή μας.


Αυτό το παγωμένο  του Νοέμβρη  απόβραδο  είπα  να   θυμηθούμε, να  ζεσταθούμε   με  κάποιους υπέροχους  στίχους   που βρήκα  αφημένους  στην σελίδα 

http://blue-orizon.pblogs.gr/2008/08/bathy.html


`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

 

Βαθύ...

σαν  τραύμα που δεν μπορεί να επουλωθεί,

σαν το σκοτάδι που τη μέρα μας αργεί,

όπως το χάσμα του καιρού ανάμεσά μας,

σαν το ποτάμι που χωρίζει τα όνειρά μας.

 
Βαθύ...

όπως αυτό που νιώσαμε οι δυο μας,

τη νύχτα που έγινε η Αγάπη φυλακτό,

σαν το σημάδι που χαράχθηκε εντός μας,

τότε που πήραμε στους ώμους τον σταυρό,

 Βαθύ...

σαν μία θάλασσα που μοιάζει στην Ζωή,

σαν συναισθήματα απ' το πρώτο μας φιλί,

όπως η ανάσα που παίρνω όταν σε σκέφτομαι,

σαν την ευτυχία που ολόψυχα σου εύχομαι.


Αμετανόητοι εραστές...

alt«Λάθος κάνουν οι άνθρωποι  Aν  νομίζουν ότι παύουν να ερωτεύονται όταν γερνούν.

 Δεν καταλαβαίνουν ότι γερνούν όταν παύουν να ερωτεύονται!»


---Αν  η μαγεία  μιας στιγμής  δεν πάει χαμένη
--- Αν  πιάνεις το φλερτ του ήλιου  με   το φεγγάρι  πριν  πάει να δύσει
---Αν  στοχευμένος από ένα μελένιο ερευνητικό βλέμμα παραδίδεσαι άνευ όρων
---Αν μεθάς με την ευωδιά της Γης μετά το πρωτοβρόχι 
---Αν μετράς τ'αστέρια τις νύχτες και σου λείπουνε
---Αν πεφταστέρια-ευχές ασημώνουν την χούφτα σου  
---Αν σωπαίνεις , ν' αφουγκραστείς την σιωπή του συντρόφου σου
---Αν βλέπεις τον παράδεισο μέσα στο γέλιο ενός παιδιού
---Αν,  όταν   ακούς το κλειδί  στην κλειδαριά,  ακούς  και το χτυποκάρδι σου

   Τότε είσαι ένας αμετανόητος  εραστής της  Ζωής, ταυτισμένος  με  μια Νιότη 
   που επιμένει  να διαρκεί ...μέχρι την  άκρη της ερήμου......




Μια γουλιά αιωνιότητας

Πάμε  μαζί  ως την άκρη της Γης  ν' αγγίξουμε Ουρανό...

alt

Κι  αν  φωτιά πυρώσει τα  πέλματά μας

θ' ανοίξουμε φτερά ν' ανέβουμε ψηλά


μ' αγέρα την  ανάσα μας ,πυξίδα την καρδιά μας


Θα λιγώσει το φεγγάρι στ' άγγιγμα μας.

alt

Κι αν   μας  διώξει   ο ουρανός  θα κρυφτούμε
σ'  ένα σύννεφο
alt
τον ήλιο ν' ανταμώσουμε  στη δύση του

 μια γουλιά  αιωνιότητας  να πιούμε απ' το ποτήρι του
alt

altalt

Αγκαλιασμένους θα μας βρει   το ηλιοβασίλεμα  ....

Στη Γη  δεν  θα  γυρίσουμε.

Έτσι κι αλλιώς
«τα Κύθηρα ποτέ δεν θα τα δούμε ,το χάσαμε το πλοίο της γραμμής»

alt

 


Έλα ν΄αγαπηθούμε

alt

 

Χειμώνιασε .....

έλα   την παγωνιά να μοιραστούμε

να ζεσταθούμε.

Μην την φοβάσαι την  βροχή

Είναι   δικός μας  ο ουρανός

συνένοχος  κι' ο δύσκολος καιρός 

που ζούμε.....


Έλα  μες το νερό  να κοιταχτούμε

να γνωριστούμε  απ'  την  αρχή

Έλα ν'  αγαπηθούμε.


Αντίπαλοι  ή  εχθροί  , ξένοι  ή  δικοί
σύμμαχοι να γενούμε

ξεκινάμε   απ'  την αρχή
σαν άνθρωποι  να ζούμε ;;;;

Έλα ν' αναστηθούμε


θα σε γιατρεψω....

altalt
alt

Ένα τρελό αστέρι  θα  μεθύσω

να το  πείσω

τα  μυστικά που  γράφτηκαν

στον  ουρανό  ερήμην μου,

να  σβήσω

Στα  φανερά  πάνω στη  Γη

τα πάθη  μου θα    ζήσω

εδώ  τον Θεό  θα συναντήσω

Ένα    δάκρυ   Του

θα  Του γυρέψω

με  αυτό

τις  πληγές   σου  Ψυχή μου

να  γιατρέψω