Της Ψυχής τα Λόγια τα Γραμμένα

Το τραγούδι δεν είναι μόνο στίχος,  μουσική,

μελωδική φωνή του εκτελεστή.

Ενίοτε γίνεται "εικόνα" που  αιχμαλωτίζει
  τον χρόνο .

Οι  εποχές διαδέχονται η μια την άλλη.

Τα  χρόνια περνούν, η ζωή φεύγει.

Η "εικόνα"  όμως , η μόνη ικανή να γυρίσει το χρόνο πίσω

κρεμασμένη στον τοίχο της καρδιάς σου  μένει

όσο διαρκείς...

Δεν πειράζει  Ψυχή μου  αν  δακρύζεις

κι   αν πονάς.

Σημαίνει ότι είσαι ακόμη ζωντανή

με καρφωμένη  στην ψυχή   την «εικόνα»

μιας ζωής  δοκιμασμένης  σε  σκληρές συνθήκες καιρικές
  έντονα  χρώματα και γεύσεις δυνατές ...

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Στίχοι: Νίκος Γκάτσος
τραγουδά : Γρηγόρης Μπιθικότσης

Έγινε ο κόσμος μου μικρός

Ίσα-ίσα να χωρά το χτες  και να στεγάζει το σήμερα

Το άπειρο που  μούταξες 

το επιτάξανε  οι βάρβαροι  του χρόνου αγγελιοφόροι .

κι Εσύ δεν είσαι εδώ να τους απομακρύνεις..

Έλα μια νύχτα, να μη σε δει άλλος κανείς

Μόνον εγώ.

Σε μιαν ακρούλα  θα με βρεις

με την φλόγα της καρδιάς

στα  μάτια 

με το χαμόγελο που έγραψες

στα χείλη 

την  αγκαλιά που έφτιαξες στα μέτρα σου.

Τότε ο κόσμος μου ο μικρός

θα μας χωρέσει και τους δυο

Κι  αν  μπούμε πάλι στον  ίδιο πειρασμό   του απείρου

αποδημητικά πουλιά    θα γίνουμε  

να συνεχίσουμε εκείνο το υπέροχο ταξίδι  ΜΑΖΙ.

Θα φέρει η θάλασσα πουλιά
κι άστρα χρυσά τ' αγέρι
να σου χαϊδεύουν τα μαλλιά
να σου φιλούν το χέρι.

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Δίχως τη δική σου αγάπη
δύσκολα περνά ο καιρός.
Δίχως τη δική σου αγάπη
Έγινε ο κόσμος μου μικρός..

Χάρτινο το φεγγαράκι
ψεύτικη ακρογιαλιά
αν με πίστευες λιγάκι
θα 'σαν όλα αληθινά.

Στίχοι Νίκος Γκάτσος

    Mοναχικός;;;

Tην "μοναξιά" συμπάθα την
μόνο καλό σου κάνει
βρίσκει τον χρόνο ο πόνος σου
να σου τα πει   και ο καημός να γιάνει.

Την άλλη,  εκείνη την  πολύβουη
τη Μοναξιά του πλήθους
να φοβάσαι.
Έτσι σε πάρει από κοντά
έτσι σε προτιμήσει
αλίμονο σου άνθρωπε
για πάντα Ξένο θα σ' αφήσει...
στου κόσμου  την απεραντοσύνη.

Τι κι αν μιλιούνια άνθρωποι
δίπλα σου βηματίζουν
εσένα παγωμένες οι ανάσες τους σ' αγγίζουν  

Τι κι αν  μιλάνε δυνατά, γελούν ή βρίζουν
εσύ  αλλοδαπός
η μιλιά  βουλιάζει στην σιωπή σου
κανείς  τους δεν την εννοεί
ούτε την κραυγή σου  ακούει

Τι κι αν από άμβωνα μιλούν ή,
βαθιά σου υποκλίνονται  σε χαιρετούν
με αβροφροσύνης λόγους, ;;

Σου προσφέρουνε ποτό,
σου  προτείνουνε χορό
 κι σύ  λες ναι .... ψευτοχαμογελάς,
«ευχαριστώ» παπαγαλίζεις
το χέρι δίνεις
κι από την άλλη
γυρεύεις από πού να φύγεις.
 

Δεν σε χωράει  το κενό .

Αβάσταχτη η  Μοναξιά του πλήθους!

και   οι λέξεις δακρύζουν

τις  ώρες που λιώνεις  απ' τον  ήλιο που καίει

και καμιά σκιά  δροσιά να σου δώσει δεν λέει,

ούτε  αγκαλιά να σ' αντέξει ,

  διάλεξε.

 Θα ξορκίζεις του χρόνου τη στάχτη
ή  

θα του κεντήσεις με ελπίδα την ράχη ????

Eξ' αδιαιρέτου   η  Ελευθερία και  η  Σκλαβιά στη  ζωή  μας.
Κανένας  νόμος δεν μπορεί να  μας  παραχωρήσει  τη  μια  ή  να μας  προστατεύσει από  την άλλη..

« Κεκτημένα»  και  οι  δυο   της  καρδιάς μας.

Αυτή  επιλέγει . Αυτή οριοθετεί   τη γειτονιά  που θα  στήσει   το  μπαλκόνι  της  με  θέα  τον  κόσμο.

Τρομαγμένα  κοράκια οι φόβοι μας   ζητούν  φωλιά  να   τινάξουν  απ' τις φτερούγες τους   τη  μαύρη  βροχή  που πέφτει  αδιακρίτως   ακόμη και σε  κρίνα  λευκά..

Από  αυτό  το  μπαλκόνι  της ψυχής  ξεκινά  το ταξίδι  στο  χώρο, στο  χρόνο   που  μας   αναλογεί ...

Πολλές οι  στάσεις.   Νύχτες  διαδέχονται  τις μέρες.

Ξημερώματα   τάζουν  το  φως  της Αυγής, 

Μία η αφετηρία..  Της ψυχής  η  γειτονίτσα, εκεί στα  σύνορα   μεταξύ  σκλαβιάς  κι ελευθερίας.   Σε αυτή   μας  γυρίζει  πίσω ο   χρόνος που μας   ταξίδεψε .....

 
Εκεί   σε περιμένω  καρδιά  μου  να σε τρατάρω
ένα  χαμόγελο
ένα  δάκρυ 
ένα γλυκό  φιλί.

 
Ή ,  το πικρό μου  γέλιο 

να στείλω  στην Αυγή

που με  σαρκάζει.

Δεκάρα δεν  της δίνω.

Εγώ  την μαγεία  κράτησα 

σε  μιας  αγάπης  στάλα

που  άφησε  πίσω  της  βροχή περαστική....

Κάπως έτσι....τρυφερά

μ' ένα χάδι στα μαλλιά

ένα δάκρυ

ένα φιλί

 Παντοτεινά !!!!

Της ψυχής τα Λόγια  μένουν βουβά και η σελίδα  αφημένη στους στοχασμούς της  .

Αδικημένη ίσως και παραπονεμένη, πάντα όμως πολυαγαπημένη !
 
Είναι σαν τους έρωτες  που  μπορεί να δίνουν τη θέση τους σε  άλλες επιτακτικές ανάγκες  στην Ζωή μας ,αλλά  ζουν για ΠΑΝΤΑ  βαθιά μες την ψυχή μας.

Αυτό το παγωμένο  του Νοέμβρη  απόβραδο  είπα  να   θυμηθούμε, να  ζεσταθούμε   με  κάποιους υπέροχους  στίχους   που βρήκα  αφημένους  στην σελίδα 

http://blue-orizon.pblogs.gr/2008/08/bathy.html

`````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````````

Βαθύ...

σαν  τραύμα που δεν μπορεί να επουλωθεί,

σαν το σκοτάδι που τη μέρα μας αργεί,

όπως το χάσμα του καιρού ανάμεσά μας,

σαν το ποτάμι που χωρίζει τα όνειρά μας.

 
Βαθύ...

όπως αυτό που νιώσαμε οι δυο μας,

τη νύχτα που έγινε η Αγάπη φυλακτό,

σαν το σημάδι που χαράχθηκε εντός μας,

τότε που πήραμε στους ώμους τον σταυρό,

 Βαθύ...

σαν μία θάλασσα που μοιάζει στην Ζωή,

σαν συναισθήματα απ' το πρώτο μας φιλί,

όπως η ανάσα που παίρνω όταν σε σκέφτομαι,

σαν την ευτυχία που ολόψυχα σου εύχομαι.

27 Σεπτέμβρη    ημέρα Τρίτη ..

Η μέρα   της απώλειας    ξημέρωσε  το 2010
  και διαρκεί....

Δεν κινείται τίποτα  σήμερα .

Ο νους όμως σαλεύει  και η ψυχή γυμνή απο φτερά  καθηλωμένη  στην  παγωμένη   στιγμή του χρόνου  όταν σταμάτησε η Γη να γυρίζει.

Κι όμως  συνεχίζει  η φωνή σου γλυκά  να  ψιθυρίζει

" Μη λυπάσαι κορίτσι .

'Οπου θέλεις πάμε με τα πόδια μαζί ."

Βιαζόσουν να περάσεις

και κείνο  το  φανάρι

σού κλεινε  το  δρόμο.

Σε  κοίταζα  με  νάζι

σε  άγγιζα  απαλά

σού λεγα,  δεν  πειράζει

ένα λεπτό  πάρα  πάνω  μαζί 

Αν  τύχαινε  και  αρεστό δεν   ήτανε

το  στέκι  που με πήγαινες

σού λεγα  μη  σε  νοιάζει

μαζί  νά  μαστε  και  δεν  πειράζει.

Όταν  με  ρώταγες ,θυμάμαι

«Που    πάμε?»

σού λεγα : Όπου με πας  θα πάω

μαζί  σου,  νάμαι  κι όπου  νάμαι.

"Μαζί  με σένα θα ταξιδέψω

ως  την  άκρη  τ΄ ουρανού"

στον  Χατζηδάκη  εντολή

δίνει  ο  Θεός  να  γράψει

κι ήταν η  ώρα  ανοιχτή.

 με  χόρευες  εκείνη  την στιγμή

το  πρωτακούσαμε  μαζί

"Κανείς  δεν  θα με πάρει

από σένα"

ορκιζόσουν  στο  φεγγάρι.

Πάνω  στην  θάλασσα

μού ταζες  σεργιάνι.

Όταν ένοιωσες

να τελειώνει ο  χρόνος  σου

πάνω στη γη

θλιμμένα  χαμογέλασες.

« Μη λυπάσαι  κορίτσι»

μου είπες

«Όπου  θέλεις  πάμε με  τα πόδια  ΜΑΖΙ!!!»

http://http-igeri-pbloggr.pblogs.gr/2007/09/pame-me-ta-podia-mazi.html

Θάθελα  να χα  μια  αγκαλιά  μεγάλη

΄Ολα  τα πάθη του  κόσμου  μέσα της

να βάλει.

Την κακία, την ψευτιά, την προδοσία

μ' ένα χάδι, ένα  φιλί

να  ημερέψω

Να   εξαφανίσω  μ' ένα φύλλο  Φθινοπώρου
την ασχήμια

Τα ερείπια του παραδείσου  

με χίλια χρώματα   να ντύσω .

Θα θελα  

Ν' απαιτήσω    μερτικό στην ευτυχία.

Ν' αρνηθώ  της μοναξιάς  την παρουσία

αλλά  ντρέπομαι και κοκκινίζω

όταν σκέπτομαι, τον άνθρωπο

που  λιώνει  στο κρεβάτι 

 Την  «Αφροδίτη»

που  ρωτάει θα ξανάρθεις ?

εσένα  έχω  μόνο.
Το μαυράκι που πεθαίνει απ'την πείνα και τον πόνο

Ντρέπομαι   το  αύριο να σχεδιάζω

χωρίς  εσένα  Αγαπημένε 

Θα θελα  Αγάπη κι ανοχή να μου  περίσσευε

να  συγχωρέσω , να  ανεχθώ αυτούς   που  απορρίπτω  

Θά θελα  και μετά από  σένα κορμί μου
να  υπάρξω

Όσα η  Αγάπη   πρόσταξε κι' αρνήθηκα   ή δεν πρόλαβα ,

Να  πράξω !!!!!